A+M B HOME

 

 

IDEA:

Dom z muzyki, dom z rytmów, dom harmonii i kontrastów.

Właścicielami jest para muzyków. Pan domu jest wybitnym stroicielem fortepianów, Pani domu gra w orkiestrze na oboju.

 

Powinien być wygodny i szyty na miarę. Jednocześnie dobrze, gdy jego immanentną cechą jest zmienność, akomodacyjność. Dom winien zmieniać się tak, jak jego domownicy, dorastać, dojrzewać, adaptować się do pory dnia, roku, święta lub codzienności…

 

Wszystkie wnętrza tworzą spójną całość, stanowią przestrzenne kontinuum i uzupełniają się nawzajem. W tej skali tworzą konsonans melodyczny, gdzie każde z wnętrz można przyrównać do dźwięku lub taktu, cały dom zaś do melodii lub utworu muzycznego.

Użyte środki wyrazu są powściągliwe, wyważone i skromne. Mimo różnych potrzeb i wymagań poszczególnych przestrzeni, służą uzyskaniu jednorodnego stroju całego instrumentu jakim jest dom -w szerokim rozumieniu: wnętrze, zewnętrze oraz ogród.

O ile całość relacji wnętrze-zewnętrze oraz wnętrz między sobą ma charakter harmoniczny, to relacje przestrzenne w mniejszej skali są budowane na zasadzie antytez, przeciwieństw, kontrastów.

Kontrastowy charakter lokalnych relacji stanowi o wyrazistości całości. Jest jakby metrum określającym rozłożenie akcentów w taktach.

Kontrast uzyskiwany jest na różnych płaszczyznach: bryłowo, materiałowo, fakturowo, kolorystycznie.

Zasadą przyjętą we wszystkich wnętrzach jest kubistyczne, bryłowe traktowanie obiektów przestrzennych. Obiekty „wypukłe” lub „wklęsłe” stanowiące wtórny podział pierwotnej hierarchii pomieszczeń są eksponowane, wzmacniane, są „grane forte”.

Zasadnicze podziały przestrzenne, to jest główne ściany, podłogi i sufity są „grane piano”.

ŚRODKI WYRAZU – REALIZACJA:

Meble ruchome:

Wyposażenie meblowe nie zintegrowane ze ścianami/podłogami/sufitami traktowane jest jako elementy o największym potencjale zmienności. Żywsze, nie koniecznie monochromatyczne kolory, bardziej różnorodne formy. Różnorodne faktury i materiały.

Te elementy w pokojach dzieci będą rosły wraz z nimi, w innych pomieszczeniach mogą podlegać wymianie.

Pokoje dzieci:

Sypialnie dzieci mają największy potencjał zmian. Będą „rosły i zmieniały się” wraz z ich Użytkownikami.

Wbudowane na stałe korpusy mebli w białym kolorze stanowią ruszty z możliwością wymiany wnętrz i frontów. Reorganizacji/wymianie podlegają modułowe fronty pokryte różnorodnymi fakturami (filc, korek, farba tablicowa, płyty LEGO) i kolorami, kolorowe półki, blaty biurek (w zakresie wysokości i materiału).

Sufity w pokojach dzieci wyposażone są w systemy haków umożliwiające zmianę pozycji opraw oświetleniowych, podwieszanie modeli, zabawek, wigwamów, hamaków, huśtawek, worka treningowego itp.

Ścianę pomiędzy pokojami dzieci przebija „portal” o wymiarach dostosowanych jedynie do gabarytów „nie dorosłych”. Tędy rodzeństwo może przemieszczać się z pokoju do pokoju w sposób niedostępny dla dorosłych. Pokoje dzieci to istny poligon doświadczalny, przestrzeń eksperymentów, zabaw, pracy i odpoczynku.

Łazienki + WC:

W łazience na piętrze podstawowe podziały przestrzenne (ściany-podłoga-sufit oraz wyrastająca z podłogi obudowa wanny) są białe, neutralne- stanowią tło. Podziały wtórne takie jak nisza prysznica, nisza na umywalki, czy obudowa pionów za miską ustępową i bidetem są kontrastowe, czarne, błyszczące, o trójwymiarowej fakturze. Wyrastająca z niszy na umywalki szafka z umywalkami jest antytezą niszy, jest zatem biała, z białą zagłębioną w blacie ceramiką. Szafka nad umywalką ma front w całości lustrzany rozświetlony górą i dołem, armatura podtynkowa wyrasta wprost z czarnej ściany i łączy strumieniem wody przeciwieństwa – czarną niszę, z białym kubikiem szafki i umywalek.

Obudowa kominka

Teza i antyteza: czarna, lekko połyskliwa obudowa kominka (wykonana w technologii pieca kaflowego lub z ceramicznych spieków) stanowiąca „wypukłość” jest antytezą białego, jasnego, świetlistego wnętrza.

Obudowa kominka oraz zabudowa za miską ustępową i bidetem na piętrze stanowią jeden wspólny trzon. Potraktowanie obu tych obiektów w analogiczny sposób (ciemny połyskliwy materiał), jest jak powtarzający się motyw muzyczny.

Kuchnia:

Kuchnia budowana na podobnej zasadzie co łazienki i salon.

Zabudowa pod sufit po prawej stronie od wejścia w kolorze białym posiada lekko wystającą tektonicznie czarną plamę tworzoną przez dużą lodówkę typu side by side wraz z piekarnikiem i mikrofalówką do zabudowy. Po bokach od czarnej plamy znajdują się ukryte za frontami szafek dodatkowe nisze-kieszenie na sprzęt który tradycyjnie stoi na blacie ograniczając jego powierzchnię i powodując wrażenie bałaganu. W tych niszach z drzwiczkami unoszonymi do góry jest miejsce na toster, ekspres do kawy, czajnik, i inne potrzebne sprzęty jak choćby robot kuchenny, wyciskarka do owoców lub slowcooker

Po lewej stronie minimalistyczne niskie szafki z blatem i płytą indukcyjną, powyżej czarny prostopadłościan szafek nadblatowych ze zintegrowanym okapem. Pod oknem:

dwukomorowy zlew (lub dwa jednokomorowe), być może na wyższym niż płyta indukcyjna poziomie blatu.

Okna i Drzwi:

Także sposób wykończenia okien i ościeży został potraktowany we wszystkich pomieszczeniach jednorodnie, na zasadzie motywu przewodniego. Parapety, glify i nadproża okienne wykończone identycznie drewnem, stosowanym także na podłodze salonu oraz w ościeżnicach drzwi są antytezą białej ściany. Brak tradycyjnych grzejników umożliwia redukcję klasycznych wystających parapetów i potraktowanie przestrzeni podokiennej na równi z glifami i nadprożem, bez występów poza lico ściany.

Te graficzne, wykonane z naturalnego materiału elementy pokazują przekrój przez białe płaszczyzny, miejsca relacji widokowej i powiązań przestrzennych pomieszczenia z innymi przestrzeniami. Tym sposobem każdy z otworów okiennych i drzwiowych staje się jakby fragmentem solowym, podległym oczywiście całościowej melodii i nastrojowi domu.

Drzwi wewnętrzne białe bezpodziałowe, wówczas będą pasować do stolarki okiennej i podkreślać kontrast ościeżnic. Alternatywnie drzwi drewniane dobrane do podłogi salonu.

Oświetlenie:

Oświetlenie, zgodnie z podstawową zasadą tezy i antytezy jest elementem hierarchii drugiego stopnia, przybiera formę ciemnych akcentów na tle jasnych płaszczyzn ścian i sufitów, lub oprawy są w ogóle niewidoczne i zredukowane do nisz lub świetlnych pasów na ścianach czy sufitach. Przewrotnie, to co za dnia tworzy graficzny akcent na jasnym tle, wieczorową porą rozświetla pozbawione już naturalnego światła płaszczyzny.

Schody:

Strefa schodów jest bardzo ważnym elementem w budynku. Jest komunikacją pionową, stanowi tak formalne jak i funkcjonalne powiązanie kondygnacji. Powinna się wyróżniać i posiadać zdecydowany charakter. By nie doprowadzić do efektu klaustrofobii zaproponowano zastosowanie cięgien pomiędzy biegami schodowymi.

Cięgna w formie prostych, stalowych linek mocowanych w niewidoczny sposób pod trepami schodowymi, są zakończone widocznym eksponowanym gryfem naciągu na poddaszu. Alternatywnie przegrodę międzybiegową można wykonać z siatki architektonicznej o dużych oczkach. Pochwyt balustrady jedynie od strony zewnętrznej schodów ze zintegrowanym oświetleniem, w figlarny, nietypowy sposób obniża się lub chowa w ścianie w strefie okna.

Farba tablicowa na bocznym licu schodów stanowiących ścianę od WC na parterze.

Przedłużone schody i biblioteczka w strefie pomiędzy istniejącymi schodami a salonem.

Posadzki:

drewno w salonie i jako obudowa okien, a także jako wypełnienie nisz w kuchni (dotyczy szafki od strony jadalni oraz wnętrz szafek-nisz po bokach lodówki/piekarnika.

Podłoga w salonie ma zaakcentowany przeciwnym układem deskowania rejon pianina.

Posadzka w przedsionku, kuchni i przy kominku a najchętniej także w łazienkach i WC: ceramiczna, duże podziały, biel.

 

 

 

Metraż:

160m2

 

Inwestor: prywatny
Status: w realizacji
Lokalizacja: Stare Babice
Rok: 2016r.

 

Autorzy:
Tomasz Olszewski
Maria Pietrenko

 


Podobne Projekty